Historia szkoły Patronka szkoły Oferta szkoły Wars i Sawa Projekty edukacyjne Szkolny Wolontariat Obchody 90-lecia SP96 Obchody 96 -lecia SP96 Wydarzenia

    O szkole

    Historia szkoły

     

                                        RYS HISTORYCZNY

             Szkoły Podstawowej nr 96 im. Ireny Kosmowskiej w Warszawie

     

     

     

     

              

         

         

     

     

     

     

    Dzieje Szkoły Podstawowej Nr 96 są ściśle związane z terenem, na którym szkoła się znajduje. Wieś Dąbrówka otrzymała w 1444 r. prawo chełmskie od księcia mazowieckiego Bolesława IV-go. W XV i XVI wieku była własnością rodu Wierzbów. W 1526 r. po śmierci ostatniego Piasta linii mazowieckiej tereny te przeszły w ręce króla Polski. W XV wieku Zygmunt III Waza zamienił się z zakonem augustianów, w wyniku czego zakonnicy otrzymali folwark Dąbrówka, a król Ujazdów. Główną siedzibą zakonu stał się Kościół św. Marcina w Warszawie przy ulicy Piwnej. Do roku 1946 Dąbrówka należała do parafii piaseczyńskiej.

     

    Po trzecim rozbiorze Polski Dąbrówka przeszła na własność króla pruskiego, a następnie księcia warmińskiego. W 1819 r. dobra te kupił Stanisława Kostka Potocki. W 1827 r. Dąbrówka składała się z folwarku, 19 domów i 203 mieszkańców, lasu, cegielni, karczmy i wiatraka. W 1866 r. wprowadzono uwłaszczenie chłopów, w wyniku czego ziemię otrzymało 22 jej użytkowników. Wieś Dąbrówka pozostała w gminie Wilanów do 1951 roku. Była to typowa wieś, niewiele inteligencji, zdecydowana większość mieszkańców to rolnicy wielohektarowych gospodarstw. Szybki rozwój Dąbrówki nastąpił od 1951 r. po przyłączeniu jej do Warszawy. Atrakcję tegoż terenu stanowiła kolejka wąskotorowa, która jeździła od placu Unii Lubelskiej poprzez Grabów, Pyry, Dąbrówkę aż do Nowego Miasta n/Pilicą. W latach siedemdziesiątych kolejka dochodziła tylko z Nowego Miasta do Piaseczna. Na początku 20-go stulecia funkcjonowała w Dąbrówce cegielnia. Surowiec do wyrobu cegły wydobywano w rejonie na południe od obecnej ulicy Jagielskiej. Głębokie wykopy po glinie były częściowo zasypywane i powstały tu osiedla domków jednorodzinnych. Natomiast przy ulicy Puławskiej pod aktualnym numerem 558/560 wybudowano pięć budynków piętrowych wielorodzinnych dla pracowników cegielni. W jednym z tych budynków w 1917 r. otwarto prywatną szkołę dla dzieci pracowników cegielni, którą utrzymywał właściciel cegielni p. Stanisław Rostkowski. Nauczycielem w tej szkole był p. Grygiel.

     

    Od 1 września 1919r. szkołę tę przemianowano na Publiczną Szkołę Powszechną. Właściciel cegielni przekazał bezinteresownie lokal na klasę i na mieszkanie dla nauczyciela. Pierwszą nauczycielką w tej szkole była p. Karolina Matyjanka. Klasa umieszczono w domu robotniczym. Dom ten był bardzo stary, stawiano go bowiem wtedy, kiedy cała Dąbrówkę pokrywały lasy. Przez te lasy prowadziła droga stanowiąca główny trakt handlowy.

    W roku szkolnym 1928/29 w szkole uczyło się już 75 dzieci w jednej izbie. Zajęcia odbywały się na 3 zmiany.

    W roku szkolnym 1934/35 szkołę przeniesiono do budynku przy ul. Puławskiej, liczba uczniów wzrosła do 175. Dzięki temu, iż z frontowego domu wyprowadzili się lokatorzy, szkoła uzyskała dodatkowe dwie sale. Gmina zobowiązała się płacić komorne za wynajem sal na szkołę.

    Wg relacji p. Lucyny Jeżyńskiej, nauczycielki, w czerwcu 1940r. na podstawie obowiązujących wówczas przepisów okupanta, została zwolniona z pracy w szkole. W tym samym czasie władze hitlerowskie skonfiskowały wszystkie podręczniki polskie i zezwoliły na naukę w szkole tyko dwóch przedmiotów: języka polskiego i matematyki (w wąskim zakresie). W związku z w/w zarządzeniami władz hitlerowskich nauczyciele Polacy podjęli trudną i niebezpieczną pracę tajnego nauczania w zakresie obowiązujących dotychczas programów szkolnych. Pani Lucyna Jeżyńska sama nauczała j. polskiego, matematyki, historii, geografii i nauk przyrodniczych. Komplety składały się z uczniów klas od IV-VII i liczyły od 12 –18 uczniów. Prowadzone były do roku 1945.

    O wybudowanie nowego budynku szkolnego przy ul. Ogrodowej (obecnej ul. Sarabandy) bardzo zabiegał ówczesny kierownik szkoły p. Wacław Czerwiec. Ostatecznie 1 września 1959r. oddano do użytku nowy budynek, w którym aktualnie się znajdujemy. Pan Wacław Czerwiec, bardzo pracowity dyrektor, dbał o wygląd wewnętrzny budynku, jak również jego otoczenie. I tak w miejscu, gdzie obecnie jest parking samochodowy, wcześniej znajdował się ogródek z pięknymi kwiatami, różami i krzewami ozdobnymi. Teren za salą gimnastyczną stanowiła działka warzywna. Na wybiegu rosło kilka drzew jabłoni. Pomiędzy wybiegiem, a bieżnią na działce rosły drzewa śliw, krzewy winogron i porzeczek. Od strony północnej boiska rosły jabłonie, a przy bramie topole. Od wschodu rosły topole do wysokości boiska.

    Tam, gdzie obecnie znajduje się plac zabaw, była działka przyrodnicza (biologiczna), o którą dbała nauczycielka biologii p. mgr Maria Grzegorczuk. Po lewej i prawej stronie drogi dojazdowej na boisku posadzono róże. O róże i ogródek kwiatowy dbała dozorczyni p.Wiktoria Bogusz. Otoczenie budynku szkolnego należało do najładniejszych w okolicy.

     

    W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych szkoła posiadała własne ujęcie wody ze studni głębinowej, własną kotłownię węglowo-koksową oraz własny system odprowadzania ścieków. W związku z tym funkcjonowały hydrofornia, stacja pomp ujścia wody oraz przepompownia ścieków. Nad hydrofornią, stacją pomp i studnią głębinową czuwał Zespół Remontowo-Budowlany Wydziału Oświaty. Przepompownię ścieków obsługiwał konserwator szkolny. W budynku szkoły funkcjonowało Państwowe Przedszkole nr 285. Kierował nim ówczesny dyrektor szkoły. Jedna grupa przedszkolaków mieściła się w sali obecnej biblioteki. Na terenie dzisiejszego ogródka przyrodniczego był ogródek przedszkolny i świetlicowy wyposażony w zabawki ogrodowe.

     

    W latach siedemdziesiątych powstała koncepcja budowy kładki dla pieszych nad ulicą Puławską. Stanowisko szkoły zmierzało, by kładka była zbudowana na wprost ulicy Chóralnej prowadzącej do szkoły. Chodziło tu głównie o bezpieczeństwo uczniów dojeżdżających od strony Mysiadła i Iwicznej. Aktywiści z ulicy Jagielskiej zabiegali o usytuowanie kładki w miejscu, gdzie obecnie się znajduje. Zwyciężyła koncepcja ówczesnych osiedlowych działaczy społecznych. Po wybudowaniu kładki przy ulicy Jagielskiej krytykowano jej lokalizację.

     

    W odległości około dwóch km od Dąbrówki znajduje się osiedle wiejskie Zamienie. Do lat 90-tych funkcjonował tam zakład hodowli koni, którym pobierano krew do produkcji surowic i szczepionek. Z Zamienia dowożono dzieci do Szkoły 96-tej. Codziennie rano p. Ludwik Chrzan przyjeżdżał z dziećmi „Bonanzą” – zaprzęgiem konnym, a po lekcjach odwoził je do Zamienia. Bonanza to jedyny wówczas środek lokomocji i bardzo popularny. Była to platforma kryta płytami pilśniowymi, a wewnątrz ławki do siedzenia. O tym środku lokomocji pisała również prasa. Fotografia tegoż pojazdu znajduje się w kronice szkoły. W początkach lat siedemdziesiątych zaprzestano dowożenia dzieci wspomnianym środkiem transportu.

     

    Do Szkoły w Dąbrówce uczęszczały również dzieci z Mysiadła. W kombinacie PGR pracowało wówczas kilkuset pracowników. Budowano dla nich bloki mieszkalne. Dzieci tych pracowników dowoził do szkoły autokarem p. R. Jankowski. Szkoła i PGR zawarły pisemne porozumienie o wzajemnej współpracy. Kombinat stał się Komitetem Opiekuńczym Szkoły. W ramach pomocy szkole Kombinat udostępniał szkole autokar oraz transport ciężarowy. Pracownicy PGR usuwali w Szkole awarie elektryczne i hydrauliczne. Tradycją Szkoły było zapraszanie przedstawicieli Gospodarstwa na różne uroczystości. Dzięki daleko idącej życzliwości dyrektora Kombinatu p. Henryka Berezy oraz jego następcy p. Stanisława Gładeckiego dobrze rozwijała się współpraca pomiędzy szkołą i Kombinatem. Warunki ekonomiczne i organizacyjne Zakładu sprawiły, iż współpraca ta upadła w latach osiemdziesiątych.

    Większość uczniów z Iwicznej stanowiły dzieci pracowników szkoły milicyjnej, dlatego Szkoła utrzymywała dobre kontakty z ówczesną milicją. Orkiestra milicyjna dała piękny występ w czasie uroczystości nadania szkole sztandaru. Szkoła korzystała również z autokaru milicyjnego, np. na wycieczki.

     

    W latach osiemdziesiątych rozbudował się Ursynów południowo-zachodni. Ze względu na brak szkół na Ursynowie część dzieci z nowych osiedli dowożono do SP 96. Została uruchomiona linia szkolna. Bardzo życzliwi kierowcy autobusów szkolnych, p. Roman Piekuciński oraz p. Leszek szybko zyskali sympatię dowożonych uczniów. Wzmianki o komunikacji szkolnej do Dąbrówki można znaleźć w prasie.

    Z biegiem lat przybywało szkół na Ursynowie, a ubywało jednocześnie dzieci dowożonych. Po pewnym czasie zlikwidowano linię szkolną. Zaledwie kilkoro uczniów dojeżdżało do Szkoły 96-tej komunikacją miejską lub dowozili ich rodzice.

    24 maja 1963r. Szkoła w Warszawie – Dąbrówce otrzymała imię Ireny Kosmowskiej, działaczki ruchu ludowego, wychowawczyni i nauczycielki więzionej i zamęczonej przez hitlerowców w 1945 roku.

     

    W dniu 1 września 1975r. obowiązki dyrektora Szkoły 96 przejął Władysław Safaryjski. W planie perspektywicznym swej pracy postanowił dopracować ceremoniał szkoły. Sam hymn państwowy nie był już wystarczający w czasie ważnych uroczystości szkolnych. Rada Pedagogiczna zaakceptowała propozycję, by rodzice ufundowali szkole sztandar. Komitet Rodzicielski był również jednomyślny w/w propozycji. Został opracowany projekt sztandaru. W dniu 19 maja 1977r. odbyła się uroczystość przekazania sztandaru. W imieniu rodziców sztandar przekazali młodzieży na ręce dyrektora szkoły przewodniczący Komitetu Rodzicielskiego p. Romuald Piesik i sekretarz K.R. p. Apolonia Kornatowska. Dyrektor szkoły przekazał sztandar młodzieży.

     

    Do ceremoniału szkoły został wprowadzony hymn szkolny, którego słowa początkowe brzmią następująco: „Biją serca, serca rade, wyruszamy na paradę. Dzisiaj święto ludzi wolnych, załopotał sztandar szkolny”. W czasie ważnych uroczystości wprowadzano sztandar w rytm hymnu szkolnego, po czym śpiewano hymn państwowy. Ceremoniał ten stosowany jest do chwili obecnej.

    Należy również wspomnieć, iż Poczet Sztandarowy naszej szkoły każdego roku uczestniczył w uroczystościach patriotyczno-religijnych w dniu 1 września, w naszym kościele parafialnym i na cmentarzu w Pyrach. Poczet sztandarowy uczestniczył również w uroczystościach w wielu ursynowskich szkołach.

    Wczesną wiosną 1984r. do inspektora szkolnego na Mokotowie zgłosił się artysta plastyk Ferdynand Jarocha. Oznajmił inspektorowi szkolnemu p. Jerzemu Chojnackiemu, iż ma wykonaną już rzeźbę popiersia Ireny Kosmowskiej.

    Po trzech miesiącach przygotowań w dniu 19 maja 1984r. odbyła się wielka uroczystość odsłonięcia. W uroczystości tej brały udział władze Dzielnicy i Kuratorium. Przed uroczystością inny artysta plastyk zaprojektował piękną dekorację na dolnym korytarzu. Nadzorował również jej wykonanie. Dekoracja ta przetrwała kilka lat. Na jej tle ustawiono popiersie patronki szkoły.

    Ponieważ w dniu 24 maja 1977r. przekazano szkole sztandar, a w dniu 19 maja 1984r. nastąpiło odsłonięcie popiersia patronki szkoły, Rada Pedagogiczna podjęła uchwałę, iż 19 maja każdego roku obchodzony będzie jako święto szkoły.

    W dniu 29 listopada 1990r. na terenie szkoły odbyła się uroczystość dekoracji Sztandaru Szkoły Krzyżem Batalionów Chłopskich. Aktu dekoracji dokonał legendarny dowódca Batalionów Chłopskich generał w stanie spoczynku Franciszek Kamiński. W czasie tej uroczystości wspomniał dzieje walk BCh podczas okupacji, i o współpracy BCh z AK.

    Nie znaleziono w aktach szkoły pisma Kuratorium m.st. Warszawy o nadanie szkole numeru. Uchwałą Stołecznej Rady Narodowej w 1951r. Grabów, Pyry i Dąbrówka zostały przyłączone do Warszawy. Szkoła, od tej chwili już warszawska, mogła też w tym roku uzyskać swój numer, zaś nauczyciele otrzymali stały dodatek 10%-wy do poborów jako dodatek stołeczny. Potocznie nadal mówiło się „Szkoła w Dąbrówce”.

    W dniu 28 maja 1994r. odbyła się w szkole uroczystość jubileuszowa. Była to 75 rocznica powstania Szkoły licząc od 1919r. oraz 10-ta rocznica odsłonięcia popiersia patronki. Wspomnienia o Irenie Kosmowskiej wygłosił P. Korczak.

     

    Trudno jest ustalić nazwiska wszystkich nauczycieli z lat okresu powojennego. Przez Szkołę przewinęło się kilkadziesiąt osób, część nauczycieli przeszła do innych szkół.

    Do najważniejszych tradycji Szkoły należy organizowanie festynów wiosennych i jesiennych (Dni sportu, zdrowia i rodziny). Odbywają się wówczas wystawy prac uczniowskich, zawody sportowe, pokazy zespołów tanecznych oraz różnorodne zabawy i konkursy rodzinne. Festyny przygotowywane są pod kierunkiem i opieką nauczycieli.

     

    Od 1985r. istnieje Kółko Teatralne 96. Zespół zrealizował 21 przedstawień, 6 wystaw retrospektywnych prezentujących teatralno – plastyczny dorobek. Wziął udział w 6 programach telewizyjnych i 4 programach radiowych. Ukazało się na temat jego pracy 8 artykułów w prasie. W 2005r., z okazji 20-letniej rocznicy istnienia zespołu, wydana została przez „Nową Erę” książka pt.: „Replay. Scenariusze Kółka Teatralnego 96”.

     

    Każdego roku pracownicy Szkoły spotykają się na uroczystej wigilii. Siostra katechetka z pomocą nauczycieli przygotowuje jasełka dla uczniów i rodziców. W jasełkach bierze zazwyczaj udział bardzo wielu uczniów naszej szkoły.

     

    W ostatnich latach stale rozwija się baza szkoły. Udoskonala się pracownia komputerowa, pracownie przedmiotowe, sala gimnastyczna, siłownia. Kilka lat temu powstał przy szkole ogród, w którym uczniowie prowadzą ekologiczne uprawy, poznają polskie zboża, zioła, drzewa. Uzupełnieniem terenowej edukacji przyrodniczej jest mini skansen maszyn rolniczych oraz duży teren przyszkolny z dobrze utrzymaną zielenią. Od 2004 roku powstaje u nas mazowiecka izba regionalna, która zgromadziła już wiele ciekawych i starych eksponatów, i w której odbywają się lekcje edukacji regionalnej.

     

    W roku szkolnym 2002/2003 szkoła wzięła udział w akcji edukacyjnej zorganizowanej pod patronatem Prezydenta Rzeczypospolitej przez Gazetę Wyborczą, portal gazeta.pl oraz Centrum Edukacji Obywatelskiej i uzyskała tytuł „Szkoły z klasą”.

     

    Rytm życia szkolnego w kolejnych latach wyznaczały terminy uroczystości szkolnych, konkursów, zawodów, dorocznych sprawdzianów i zwykłej, codziennej pracy. Od lat szkoła niezmiennie utrzymuje wysoki poziom sprawdzianu klas szóstych.

    Wielkim wydarzeniem w życiu naszej placówki stał się remont generalny budynku szkolnego, który w bieżącym roku szkolnym obchodzi swoje pięćdziesięciolecie. Wymieniono instalację elektryczną, odnowiono pięknie sale lekcyjne. Zbudowano też nowy sklepik.

     

    Najważniejszą zmianą dla uczniów było zlikwidowanie boksów w szatni i zastąpienie ich indywidualnymi szafkami.

    Wielkim zainteresowaniem uczniów cieszy się radykalna przebudowa boiska szkolnego. Zbudowano nowe, piękne place do gry w piłkę nożną, piłkę ręczną oraz bieżnie. Lekcje wychowania fizycznego będą naprawdę ciekawe. W przyszłym roku szkolnym zostanie  otworzona w szkole klasa o profilu sportowym ze specjalnością biegi przełajowe. Program ułożyła pani Anna Górnicka- Antonowicz.

     

    Ofertę szkoły uzupełnia pracownia komputerowa. Również biblioteka została wyposażona z funduszy unijnych w cztery stanowiska komputerowe. Mogą korzystać z nich uczniowie i nauczyciele. Liczne kółka  zainteresowań pozwalają naszym uczniom na wszechstronny rozwój.  

      

    Obecnie w szkole uczy się 497 uczniów w 22 oddziałach.

     

    Władze Szkoły na przestrzeni lat:

     Od 1919 - Karolina Matyjanka

    1934-1949 - Piotr Lauter

    1950-1952 - Piotr Jeżyński

    1952-1970 - Wacław Czerwiec

    1970-1975 - Jadwiga Krysiak

    1975-1986 - Władysław Safaryjski

    1986-1990 - Henryka Rybak

    1990-2005 - Jolanta Rowicka

    0d 2005 - Joanna Parfianowicz

     

     

    Źródło:

    Kroniki Szkoły.

    Apostoł Nr 51.

    Wywiady mieszkańców.

    Informacje własne.

     

    Data publikacji: maj 2009

     

     

    Galeria zdjęć